جستجو . ورود به وبگاه    ۱۴۰۰/۵/۵  
 
 

کتابخانه ديجيتال
گزارشات حاصل از طرح هاي پژوهشي خاتمه يافته


مشخصات گزارش:

۸۷۰۲۰۰۳۷ شماره طرح:
بررسي دوام تحمل به ايسكمي حاصل از هيپركسي نورموباريك در مغز رت مدل سكته مغزي عنوان طرح:
محمد رضا بيگدلي مجري:
پزشکي شاخه:
۸۸/۱۰/۲۰ تاريخ تصويب طرح:
۸۹/۱۱/۲۲ تاريخ پايان طرح:
۹۰/۵/۱۷ تاريخ انتشار:
توجه: براي دريافت اصل گزارشات لطفا از طريق با صندوق تماس حاصل نماييد. دانلود فايل گزارش:

چکيده:

پيش زمينه : اينكه كه اثر پيش شرطي سازي هيپركسي تا چه زماني ادامه مي يابد مشخص نيست. هدف از اين پژوهش تعيين مدت زمان دوام اثر حفاظت عصبي هيپركسي در مقابل ايسكمي مغزي و تعيين نقش گونه هاي واكنشي اكسيژن در مكانيسم تحمل به ايسكمي است.

روشها : رت ها در چهار گروه اصلي آزمايشي تقسيم بندي شدند. گروه اول اصلي از چهار زير گروه تشكيل مي شد كه به مدت 6 روز هر روز به مدت 4 ساعت در معرض اكسيژن 90 درصد قرار گرفتند و سپس به ترتيب بعد از 2، 5، 10، و 15 روز تحت 60 دقيقه ايسكمي قرار گرفتند((HO-2d, 5d,10d,15d. گروه اصلي دوم (به تعداد 21 حيوان) در همان جعبه به مدت 6 روز هر روز به مدت 4 ساعت در اكسيژن %21 (هواي اتاق) قرار گرفتند(RA; room air) و 24 ساعت بعد تحت ايسكمي 60 دقيقه شريان مياني مغز قرار گرفتند. از 9 گروه رتهاي نر بالغ از نژاد ويستار، 3 گروه اول توسط اكسيژن به مدت 6 روز با غلظت 21% ( گروه شاهد يا نورموكسي ) و شش گروه دوم 90% ( گروههاي هايپراكسي ) تيمار شدند (n=21 ). گروه اول كنترل قبل از تيمار دست نخوره، گروه دوم كنترل قبل از تيمار نرمال سالين (NS)، و گروه سوم كنترل قبل از تيمار دي متيل تيواوره (DT) دريافت مي كردند. از شش گروه دوم هيپركسي چهار گروه اول دست نخورده، و دو گروه دوم قبل از تيمار نرمال سالين و دي متيل تيواوره دريافت مي كردند. در پايان 6 روز، هر كدام از گروههاي آزمايشي بر حسب زمان مورد نظر ( 24 ساعت براي گروه كنترل و 2 ، 5 ،10 و15 روز براي گروههاي هايپراكسي ) بعد از تيمار در معرض 60 دقيقه انسداد شريان مياني مغزي (MCAO ) و 24 ساعت خونرساني مجدد قرار گرفتند. پس از بررسي ميزان امتيازهاي نقص نورولوژيك، هر گروه به 3 زير گروه به منظور سنجش حجم سكته، ادم مغزي و ميزان نفوذ پذيري سد خوني- مغزي تقسيم و (n=7 ) در نظر گرفته شدند. گروه اصلي سوم كه از دو زير گروه تشكيل مي شد، در معرض هيپركسي متناوب 4ساعت به مدت 6 روز قرار گرفتند اما قبل از ورود به جعبه نرمال سالين (HO-2d+NS) و دي متيل تيواوره دريافت كردند(HO-2+DT). گروه اصلي چهارم در معرض هواي اتاق قرار مي گرفت اما قبل از ورود به جعبه نرمال سالين (RA+NS) و دي متيل تيواوره دريافت كردند(RA+DT). آنگاه بعد 24 دو گروه آخر ايسكمي 60 دقيقه اي را دريافت كردند. بعد از 24 ساعت، امتياز نقص هاي نورولوژيك، حجم سكته، محتوي آب مغز، و خروج اوانس بلو از مغز(به عنوان شاخص نفوذ پذيري سد خوني مغزي) در همه گروه ها اندازه گيري مي شد.

نتايج : گروه هيپركسي در مقايسه با گروه كنترل، حجم سكته به ترتيب در زيرگروه هاي 2، 5، 10 و 15 روزه تا 65/70، 59/69، 11/69، و 83/36 كاهش يافت. امتياز هاي نقص هاي نورولوژيك، حجم سكته، نفوذ پذيري سد خوني مغزي، و ادم مغزي در 2، 5، و 10 روز كاهش يافته بود. حجم سكته، امتيازنقص هاي نورولوژيك، محتوي آب مغز، و نفوذ پذيري سد خوني مغزي در گروه HO-2d+NS كاهش يافت، در حالي كه در گروه هاي HO-2+DT، RA+DT و RA+NS تغيير معني داري نداشت.

نتيجه گيري : در مدل ايسكمي گذاري كانوني مغز، پيش شرطي سازي هيپركسي روشي موثر اما گذرا در حفاظت عصبي است كه از طريق گونه هاي واكنشي اكسيژن صورت مي گيرد.

لغات كليدي : هايپراكسي، ايسكمي خونرساني مجدد، حجم سكته، ادم مغزي، نفوذپذيري سد خوني- مغزي


 
  جستجو در کتابخانه ديجيتال
نام مجري (نويسندگان):
عنوان گزارش:
چکيده و متن:
راهنماي جستجو
 
  ابزارهاي مشاهده
راهنمايي
دريافت فونت ها
تغيير رنگ هاي سايت
نسخه قابل چاپ اين صفحه
 
© تمام حقوق براي صندوق محفوظ است | صفحه اول | چاپ صفحه
آخرين بهنگام سازي اين صفحه: ۱۳۹۳/۱۱/۱ - ۱۶:۵۱