جستجو . ورود به وبگاه    ۱۴۰۰/۵/۵  
 
 

کتابخانه ديجيتال
گزارشات حاصل از طرح هاي پژوهشي خاتمه يافته


مشخصات گزارش:

۸۶۰۶۲/۲۳ شماره طرح:
بررسي مكانيسم مولكولي القاء حساسيت به انسولين توسط ‏TZDs‏ در سلولهاي ‏ماهيچه تحت شرايط افزايش اسيدچرب و نقش پروتئين¬تيروزين¬فسفاتازها‎ C2C12‎ عنوان طرح:
رضا مشكاني مجري:
پزشکي شاخه:
۸۷/۲/۱۲ تاريخ تصويب طرح:
۸۹/۶/۳۱ تاريخ پايان طرح:
۸۹/۱۲/۱۴ تاريخ انتشار:
توجه: براي دريافت اصل گزارشات لطفا از طريق با صندوق تماس حاصل نماييد. دانلود فايل گزارش:

چکيده:

مقدمه: مقاومت به انسولين نقص اصلي در پاتوژنز برخي از اختلالات نظير سندرم متابوليك و ديابت نوع 2 مي‌باشد. حساس¬‏كننده‌هاي به انسولين مانند تيازوليدين‌ديون‌ها (آگونيست‌هاي ‏PPARã‏) عملكرد انسولين را در بافتهاي هدف شامل عضله ‏اسكلتي، چربي و كبد بهبود مي‌بخشند. با توجه به مقدار بالاي ‏PPARã‏ در بافت چربي به نظر مي‌رسد اين بافت هدف اوليه ‏اين دسته داروها باشد‎.‎‏ تاثير‏‎ ‎‏ دارو بر عملكرد بافت چربي منجر به كاهش سطح اسيدهاي چرب مي‌گردد. كاهش سطح اسيدهاي ‏چرب منجر به كاهش تجمع چربي در عضله شده كه با افزايش برداشت گلوكز توسط اين بافت همراه مي‌باشد. علاوه بر آن ‏نشان داده شده است كه اين دسته داروها تاثيرات مثبتي بر مسير انتقال پيام انسولين از طريق افزايش فعاليت ‏IRS-1‎، ‏PI3K‏ و ‏همچنين ‏GLUT4‎‏ دارند. همچنين مشخص شده است كه رزيگليتازون قادر است ميزان ‏PTP1B‏ را در عضله اسكلتي رتهاي ‏ديابتي كاهش دهد. با اين حال مكانيسم دقيق سلولي و مولكولي اثر رزيگليتازون بر ‏PTP1B‏ ناشناخته باقي مانده است كه در ‏اين مطالعه مورد بررسي قرار مي‌گيرد. هدف ديگر اين تحقيق بررسي اثرات كاهش بيان ‏PTP-1B‏ بر مقاومت به انسولين القاء ‏شده با پالميتات مي‌باشد. مواد و روش‌ها: در اين تحقيق از سلولهاي عضله اسكلتي موش (‏C2C12‎‏) استفاده شد. سلولهاي ‏ميوبلاست بوسيله سرم اسب 2 درصد به مدت 4 روز به سلولهاي ميوتيوب تمايز داده شدند. ميوتيوبها با پالميتات (5/0 ميلي¬‏مولار ) رزيگليتازون (10 ميكرومولار) و مهاركننده اختصاصي ‏PPARã‏ يعني ‏GW9662‎‏ (5 ميكرو مولار) تيمار شدند. بعد از ‏استخراج ‏RNA‏ و سنتز ‏cDNA، ميزان ‏mRNA‏ ‏PTP1B‏ بوسيله روش ‏Real time PCR‏ اندازه‌گيري شد. سه قطعه ‏متفاوت (‏kb‏ 8/1 ، ‏kb‏ 9/ 0 و ‏kb‏ 5/0) به داخل پلاسميد ‏PGL3‎‏ كلون شدند. بعد از تيمار، سلولها ليز شده و فعاليت لوسيفراز ‏بوسيله كيت سنجش لوسيفراز اندازه گرفته شد‎.‎‏ همچنين يك سل‌لاين ‏C2C12‎‏ كاهش بيان يافته ‏PTP-1B‏ ايجاد شد. همچنين ‏فسفريلاسيون و بيان پروتئين‌هاي ‏IRS-1‎‏ و ‏Akt ‎‏ مورد ارزيابي قرار گرفت. اثر كاهش ‏PTP-1B‏ بر برداشت گلوكز نيز بررسي ‏شد.نتايج: اسيد چرب پالميتات 5/0 ميلي مولار سبب افزايش در ‏mRNA‏ ‏‎ ) ‎‏31/1‏‎ ‎‏ برابر، ‏‎( p<0.001‎‏ و فعاليت پروموتر‏‎ ‎PTP1B‏ (27/1 برابر ، ‏p<0.001‎‏ )در مقايسه با كنترل گرديد. رزيگليتازون به تنهايي بر خلاف انتظار سبب القاء ‏mRNA‏ ‏‏(3/1‏‎ ‎‏ برابر، ‏p<0.001‎‏) و فعاليت پروموتر ‏PTP1B‏ (3/1 برابر، ‏‎ p<0.001‎‏) در مقايسه با كنترل گرديد. هنگامي كه ‏رزيگليتازون به همراه پالميتات استفاده گرديد يك اثر هم‌افزايشي بر ‏mRNA‏ (6/1 برابر، ‏p<0.001‎‏) و فعاليت پروموتر ‏PTP1B‏ (56/1 برابر، ‏p<0.001‎‏)مشاهده شد. علاوه بر آن، استفاده از ‏GW962‎‏ (مهار كننده اختصاصي ‏PPARã‏) باعث شد ‏تا اثر رزيگليتازون بر بيان و فعاليت پروموتر ‏PTP1B‏ كاهش يابد. نتايج در بخش فعاليت پروموتر در قطعات مختلف نشان داد ‏كه منطقه بين 864 تا 1774 جفت باز احتمالا مسئول اتصال ‏PPARã‏ به پروموتر ‏PTP1B‏ مي‌باشد. در سل‌لاين ‏C2C12‎‏ ‏كاهش بين يافته، ميزان بيان پروتئين ‏PTP-1B،‎ ‎‏62% كاهش يافت. در شرايط تيمار با پالميتات و در حضور انسولين، ‏فسفريلاسيون‌هاي مفيد ‏IRS-1‎‏ و ‏Akt‏ در سلول‌هاي كاهش بيان يافته نسبت به كنترل، به ترتيب 55/1 و 68/1 برابر افزايش ‏نشان داد. غلظت‌هاي 5/0 و 75/0 ميلي‌مولار پالميتات، از طريق كاهش برداشت گلوكز در سلول‌هاي كنترل (به ترتيب 26% و ‏‏42%) و كاهش بيان يافته (به ترتيب 5/16% و 7/32%) در مقايسه با سلول‌هاي تيمار نشده، بطور قابل توجهي سبب القاء مقاومت ‏به انسولين گرديد. در حضور غلظت‌هاي 5/0 و 75/0 ميلي‌مولار پالميتات، برداشت گلوكز وابسته به انسولين در سلول‌هاي ‏كاهش بيان يافته در مقايسه با كنترل، به ترتيب حدود 3 و 5/2 برابر بود. ب نتيجه‌گيري: شواهد بدست آمده از اين مطالعه نشان ‏مي‌دهد كه رزيگليتازون قادر به خنثي نمودن اثر القايي پالميتات نمي‌باشد. در عوض رزيگليتازون سبب القاء ‏mRNA‏ و فعاليت ‏پروموتر ‏PTP1B‏ در سلولهاي ‏C2C12‎‏ مي‌شود. نتايج بدست آمده از اين تحقيق همچنين حاكي از آن است كه القاء ‏PTP1B‏ توسط رزيگليتازون از طريق مكانيسم وابسته به ‏‎ PPARã‎‏ صورت مي‌پذيرد. همچنين كاهش بيان پروتئين ‏PTP-1B‏ ‏مي‌تواند منجر به بهبود برداشت گلوكز در ميوتيوب‌ها گردد. اين يافته¬ پيشنهاد مي‌كند ‏PTP-1B‏ مي‌تواند بعنوان يك هدف ‏درماني بالقوه در درمان مقاومت به انسولين، ديابت نوع 2 و سندرم متابوليك مورد توجه قرار گيرد.‏


 
  جستجو در کتابخانه ديجيتال
نام مجري (نويسندگان):
عنوان گزارش:
چکيده و متن:
راهنماي جستجو
 
  ابزارهاي مشاهده
راهنمايي
دريافت فونت ها
تغيير رنگ هاي سايت
نسخه قابل چاپ اين صفحه
 
© تمام حقوق براي صندوق محفوظ است | صفحه اول | چاپ صفحه
آخرين بهنگام سازي اين صفحه: ۱۳۹۳/۱۱/۱ - ۱۶:۵۱